Açık 20.4ºC Ankara
  • Adana
  • Adıyaman
  • Afyonkarahisar
  • Ağrı
  • Aksaray
  • Amasya
  • Ankara
  • Antalya
  • Ardahan
  • Artvin
  • Aydın
  • Balıkesir
  • Bartın
  • Batman
  • Bayburt
  • Bilecik
  • Bingöl
  • Bitlis
  • Bolu
  • Burdur
  • Bursa
  • Çanakkale
  • Çankırı
  • Çorum
  • Denizli
  • Diyarbakır
  • Düzce
  • Edirne
  • Elazığ
  • Erzincan
  • Erzurum
  • Eskişehir
  • Gaziantep
  • Giresun
  • Gümüşhane
  • Hakkari
  • Hatay
  • Iğdır
  • Isparta
  • İstanbul
  • İzmir
  • Kahramanmaraş
  • Karabük
  • Karaman
  • Kars
  • Kastamonu
  • Kayseri
  • Kırıkkale
  • Kırklareli
  • Kırşehir
  • Kilis
  • Kocaeli
  • Konya
  • Kütahya
  • Malatya
  • Manisa
  • Mardin
  • Mersin
  • Muğla
  • Muş
  • Nevşehir
  • Niğde
  • Ordu
  • Osmaniye
  • Rize
  • Sakarya
  • Samsun
  • Siirt
  • Sinop
  • Sivas
  • Şanlıurfa
  • Şırnak
  • Tekirdağ
  • Tokat
  • Trabzon
  • Tunceli
  • Uşak
  • Van
  • Yalova
  • Yozgat
  • Zonguldak
Gündem
28.12.2011 07:46

Arınç’ın Gençlerden Okumasını İstediği Şiir

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, gençlerden Mehmet Akif Ersoy’un “Said Paşa İmamı” şiirini okumasını istedi.

Arınç’ın Gençlerden Okumasını İstediği Şiir

AK Parti Gençlik Kolları, Mehmet Akif Ersoy'u vefatının 75. yıl dönümünde AK Parti Genel Merkezinde düzenledikleri ''Vefatının 75. Yılında Mehmet Akif Ersoy'' programıyla andı.

Programa katılan Bülent Arınç, salonda bulunan gençlerden Ersoy'un ''Said Paşa İmamı'' adlı şiirini okumalarını isteyerek, ''Hepinize görev olsun, Sait Paşa İmamı adlı şiiri okuyun. Orada anlatılanları anlamaya çalışın, 'anlamadım' derseniz beni arayın ben size hakikatini veya olayın nasıl gerçekleştiğini anlatayım'' dedi.

Mehmet Akif Ersoy'un siyasetçiler için de çok güzel sözleri bulunduğunu ifade eden Arınç, şöyle konuştu:

''Akif'in 'Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem' dizeleri AK Partililer için ortak bir inançtır. Biz her zaman mazlumdan yana olacağız, hiçbir zaman zalimle dost olmayacağız. Bugün Türkiye'nin Suriye politikasında en temel husus budur. Biz halkla birlikteyiz, halk zulüm görüyorsa, başındaki yönetimlerin zulmüne hiçbir zaman şapka çıkartmayız. Halkın ve mazlumların yanında olacağız. Bu Türkiye için böyledir, bütün dünya için de böyledir. 'Hayır hayal ile yoktur benim alışverişim / İnan ki her ne söylemişsem görüp de söylemişimdir / Hayatta şudur; en beğendiğim meslek / Sözün odun gibi olsun, hakikat olsun.' Söz odun gibi olabilir, ama hakikat de olmalı. Bizim söylediklerimiz birilerine odun gibi gelebilir ama önemli olan onun hakikat olup olmadığıdır. Biz hakikatten, halktan yanayız. Akif böyle demişti, biz de böyle olacağımıza söz verdik.''

İŞTE O ŞİİR

Coşar âvîzeler artık, köpürür kandiller;

Bu ışık çağlayanından bütün âfâk inler!

Yalının cebhesi, Ülker gibi, baştan başa nûr;

Nîm açık pencereler reng ü ziyâdan mahmûr.

Al, yeşil, mâvi fenerlerle donanmış kıyılar;

Serv-i sîmînler atılmış suya, titrer par par.

Dalgalardan seken üç çifte kayıklar sökerek,

Süzülür sâhile, şâhin gibi, yüzlerce kürek.

Bir taraftan bu akın yükseledursun karaya;

Bir taraftan dökülür öndeki saflar saraya.

Rıhtımın taşları, zümrüt gibi, Îran halısı:

Suda bitmiş çemen, üstünde de Sultan Yalısı!

Renk renk açmış o başlar, biriken mahşere bak:

Fes, arâkiyye, sarık, yazma, bürümcük, yaşmak,

Taylasan, takke, nazarlıklı hotoz, âbânî,

Mâvi boncuk, oyanın türlüsü, dal dal yemeni...

Ama birçokları da´vetli değilmiş, kime ne

Bu açılmaz kapılar, şimdi, açık her gelene.

Avlu, dış bahçe, harem bahçesi, taşlık, yer yer,

Medd ü cezrin ebedî sâhası: Boy boy siniler,

Ki donandıkça o başlarla, hemen, çepçevre,

Tablalar, ay dede çıkmış gibi, başlar devre!

Yayılır baygın, ılık bir buğu, bir tatlı duman:

Çözülür büsbütün âvâre sinirler o zaman.

Kafalar tütsüyü aldıkça döner mest-i hayât;

İki el bir baş için, kim kime artık Heyhât!

Orta katlar, sofalar, belli ki da´vetlilere:

Sofralar tahtanın üstünde değil bir kerre;

Bir de, oldukça merâsimle mükellef huzzâr;

Sonra, kalkıp oturanlar bütün ashâb-ı vakâr.

Yatsı bir hayli geçer, çifte ezanlar verilir;

Yazma seccâdeler artık yere, boy boy, serilir.

Doğrulur Kıble´ye herkes, kılınır şimdi namaz;

Derken "âmin!" çekilip arz edilir Hakk´a niyaz

-Başlayın mevlide!

-Lâkin, hani Mevlid-han yok!

-Sordurun!

-Hiç de gören bir kişi, bir tek can yok!

-Üsküdar´dan gelecek sözde, olur şey mi ki bu

Bâri söz verme...

Adam sen de, bırak meczûbu!

-Bence aynıyle kerâmet delinin gelmediği:

Şu ilâhîcilerin hepsi okur ondan iyi.

-Bilemem.

-Dinlediniz şimdi...

-Evet, çok yüksek...

Ama hazretle kıyâs etmeye gelmez.

-Ne demek

-O anaç bülbüle eş beslemez artık yuvalar.

-Pek uçurdun, a beyim!

-Yok, ben uçurmam, o uçar:

Sâde bir gelse... Fakat gelmedi, bilmem ki neden

-Beklemek nâfile, hâlâ ne gelen var, ne giden!

-Harem ağasında haber...

-Anlıyabilsek ne diyor

-Okuyun, beklemeyin emrini tebliğ ediyor.

Gâlibâ Vâlide Sultan gazab etmiş hocaya...

-Gazab ettiyse, çanak tuttu herif, doğrusu ya.

Bir saray halkını - sultanla berâber - hiçe say;

Bunca da´vetliyi, da´vetsizi beklet bir alay;

"Oyun ettim size; hey sersem adamlar!" diye, gül!

Çekilir nağme değil... Neymiş, anaçmış bülbül!

-Kim bilir, özrü mü var

-Dinleyemem varsa bile!

Başlanır Mevlid´e mu´tâd olan âdâbıyle;

Önce tevhîd okunur, gaşy ile dinler herkes.

O, güzel, sonra müessir, sekiz on parlak ses,

Kimi yerlerde ilâhî, kimi yerlerde durak;

Kimi yerlerde cemâ´atle beraber coşarak;

Kalan üç bahri terennümle, çekerken "âmîn!"

Ta uzaklardan çakar zulmet içinden bir enîn.

Gecenin kalbi durur; ürperir inler, cinler;

Açılan pencereler, göz kulak olmuş, dinler.

O enîn karşıki sâhilden açılmaz mı biraz,

Sûr-i mahşer gibi sesler çıkanr, şimdi, Boğaz!

Tutuşur, cebhe-i Sînâ´ya döner, sîne-i cev:

Sanki yüzlerce yanık ney savurur, yer yer, alev!

Kayalardan, kıyılardan bir ateştir çağlar:

Lâhn-i Dâvûd ile inler yine gûyâ dağlar!

Âh o kudsî nefes eşbâha ederken sereyan,

-Karalar vecd ile pür-cûş, sular pür-galeyan -

Dem çekip, dem tutarak etmeye başlar feryâd,

Boğaz´ın her tarafından bir İlâhî inşâd:

"Sultân-ı Rusül, Şâh-ı Mümecced´sin, efendim!

Bîçârelere devlet-i sermedsin, efendim!

Menşûr-ı Le amrük le müeyyedsin efendim!

Dîvân-ı İlâhîde ser-âmedsin, efendim!

Sen Ahmed ü Mahmûd u Muhammed´sin, efendim!

Hak´tan bize Sultân-ı Müebbed´sin, efendim!

Kesilir, gitgide, tedrîc ile sesler artık,

Aktarır sâhile mevlidciyi bir köhne kayık.

Koşarak doğruca mâbeyne alır karşı çıkan;

"Nerde kaldın, hoca der, Vâlide Sultan o zaman,

Sen de kalleşlik edersen, bize eyvahlar ola!"

-Henüz akşamdı ki, gelsem diye, düştüm de yola,

Yürüdüm haylice... Derken - hele sen kısmete bak! -

Öteden karşıma bir yaşlıca hâtun çıkarak,

"Azıcık dursana, oğlum!" dedi. Durdum, nâçar.

-Göğsün imanlıya benzer, sana bir hizmet var,

Ama reddetme ki, zâten beni mahvetmiş ölüm;

Bir perîşan anayım, dağ gibi evlâd gömdüm!

Kızımın cânı için, bâri bu kırkıncı gece,

Şöyle bir mevlid okutsam, diyoıum, kendimce.

Nasıl etsem Okuyan çok ya, benim yufka elim...

Hocasın, elbet okursun; hadi oğlum, gidelim.

Ne olur bir yorulursan, hadi, bekletmek günah!

Sen benim yavrumu şâd et ki, rızâen li´llâh!

İki dünyâda azîz eylesin Allah da seni.

Hâtunun sözleri dîvâneye döndürdü beni;

Ne saray kaldı hayâlimde, ne sultan, ne filân;

"Çile dolsun, yürü öyleyse, dedim, oldu olan!"

Size yüzlerce adam mevlid okur benden iyi,

Ama bîçâre kızın, bağrı yanık anneciği,

Yoklasın merdini, nâ-merdini, insan diyerek

Eli yüzlerce heyûlâya değip boş dönecek!

Fukarânın seneler, belki, siler göz yaşını;

Hangi taş pekse, hemen vurmaya baksın başını,

Elin evlâdına yanmaz parasız bir kimse!

Çaresizdim sizi bekletmede, beklettimse.

-Hoca! der Vâlide Sultan, beni ağlatma, yeter!

Yeniden mevlid okursun bize, da´vâ da biter.

Sıradaki Haber
"Terör Örgütü PKK Strateji Değiştirdi"
Yükleniyor lütfen bekleyiniz